مىكند كه حتماً بايد در آيات آن ، تأمل و تفكر شود يعنى خواندن قرآن به تنهايى كافى نيست ولى اين نه بدان معناست كه قرائت قرآن به تنهايى مستحب نيست و ثوابى ندارد . از هيچ جاى قرآن استفاده نمىشود كه شرط قرائت قرآن ، اين است كه آدمى در صدد تدبر در معانى آن باشد و در غير اين صورت قرآن خواندن با نخواندن آن ، مساوى است بلكه شايد ظاهر آياتى كه بدون ذكر هيچ قيد ، دستور به خواندن قرآن مىكند مانند « وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا » ، « 1 » اين است كه قرائت قرآن مطلقاً مستحب است و نيز روايات فراوانى كه در اين موارد وارد شده و بعضى از آنها در صحيح الكافى هم درج گرديده است كه به جهت پرهيز از طولانى شدن كلام از ذكر آنها و بحث در موردشان خوددارى مىنماييم و تنها به يك روايت كه به سند صحيح در كافى درج گرديده است اكتفا مىكنيم : عن ابى عبداللَّه عليه السلام : لو قرئت الحمد على ميّت سبعين مرة ثم ردّت فيه الروح ، ما كان ذلك عجباً ؛ « 2 » اگر بر مرده‌اى هفتاد بار سورهء حمد خوانده شود روح به بدنش باز گردد ، مايهء شگفتى نيست . اما در مورد آيه شريفه « فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ » نگارنده به تفاسير و كتب روايى مراجعه كرد شايد روايتى از نبى اكرم يا ائمهء معصومين در اين زمينه بيابد اما هيچ روايتى كه در آن آيه به قرائت در نماز تفسير شده باشد ، نيافت . « 3 » آرى در كنز العرفان آمده است كه اين آيه بر وجوب خواندن مقدارى از قرآن

--> ( 1 ) . آيهء « فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ » : سورهء مزمل 22 ، آيهء « وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا » ، همين سوره 4 . ( 2 ) . كافى ، ج 2 ، كتاب فضل القرآن ، باب 12 ، حديث 16 ، سند اين روايت چنين است : على بن ابراهيم عن أبيه عن ابن ابى عمير عن معاوية بن عمار كه تمامى روات از اجلاء هستند ، در مورد ابراهيم بن هاشم سخنانى گفته شده است ولى محققين او را از بزرگان روات و معتمدين ايشان مىدانند و در كتاب صحيح الكافى هم بارها ذكر شده است . با اين همه ، اين روايت در صحيح الكافى درج نشده است كه مايهء شگفتى آميخته با تأسف مىباشد . ( 3 ) . تنها در در المنثور - سيوطى جلال الدين عبدالرحمن ، مكتبه اسلاميه و مكتبه جعفريه ، تهران ، دار الكتب العراقيه كاظميه ، ج 6 ، ص 280 - روايتى آمده است كه اين آيه را به قرائت 100 آيه تفسير مىكند و نيز 2 روايت از طرق عامه آمده است كه از آن انحصار مدلول آيه به نماز استفاده نمىشود .